دين بود و بمذهب ابو حنيفه فقه ميخواند و مشايخ بسيار ديده بود و خصائل پسنديده جمع كرد و مسافرت ماوراء النهر و خراسان بكرد و بعد از آن مسافرت مصر و شام نمود و به مكه معظمه رسيد و در آنجا مجاور شد و بعد از مدتى بازگشت و بشيراز ساكن شد . فقيه « 27 » ميگويد او مردى است كه ملجاء صديقانست و موئل ارباب حق و يقين و او را مشيخهء كه ذكر مسموعات و مفردات بزرگان در آن است و از مشايخ او يكى حافظ ابو مبارك ادمى « 28 » است و بسيارى از علما شاگردان اويند ميگويند چون وفاتش نزديك شد كفن خود و ما يحتاج راست كرد و قبر خود نزديك ابو السائب فرو برد و وفات كرد در ماه رمضان در سال ششصد و چهل و دوم از هجرت « 29 » رحمت الله عليه . شيخ نجم الدين عبد الرحمن بيضاوى « 30 » پيرى عظيم الشأن بود و روايتهاى او از ابو موسى

--> - ( نمرهء 82 ) ، چهارم پسر ديگر او شيخ شهاب الدين ابو بكر محمد بن نجم الدين عبد - الرحمن متوفى در 649 ( نمرهء 231 ) ، پنجم پسر اين اخير شيخ ركن الدين عبد الله بن شهاب الدين محمد متوفى در 674 ( نمره 232 ) ، ششم پسر اين اخير شيخ شمس الدين عبد الصمد بن ركن الدين عبد الله متوفى در 728 ( نمره 233 ) ، هفتم پسر اين اخير شيخ نجم الدين احمد بن شمس الدين عبد الصمد متوفى در 744 ( نمره 234 ) ، هشتم پسر اين اخير شيخ عبد الرحيم بن نجم الدين احمد متوفى در هفتصد و چيزى ( نمره 235 ) . ( حاشيه علامه قزوينى ) . ( 27 ) - يعنى فقيه صائن الدين بن محمد بن سلمان متوفى در سنه 664 كه صاحب تأليفى بود موسوم به ( تاريخ مشايخ فارس ) . ( 28 ) - متوفى در سنه 559 . ( 29 ) - و توفى فى رمضان سنه ثمان و اربعين و خمسمائة ( شد الازار ) . از اينكه يكى از اساتيد صاحب ترجمه ابو المبارك آدمى است كه چنان كه گذشت در 559 وفات يافته و نيز از اينكه پسر آتى الذكر او نجم الدين عبد الرحمن چنان كه خواهد آمد در 565 متوفى شده تقريبا قطع حاصل مىشود كه فقط نسخهء ق كه وفات او را در سنهء 548 ضبط كرده بايد صحيح باشد و الا اگر وفات او بطبق ب م در سنهء 648 بوده لازمه‌اش اين خواهد شد كه وى 89 سال بعد از وفات استاد خود و 83 سال بعد از وفات پسر خود در حيات بوده است و هريك از اين دو فرض به تنهائى عادة بغايت مستبعد است تا چه رسد به اجتماع آنها معأو در مورد شخص واحد . ( علامه قزوينى ) . ( 30 ) - الشيخ نجم الدين ابو محمد عبد الرحمن بن محمد بن احمد المصالحى البيضاوى . ( شد الازار ) .